14 maja 2013

Krem ze szparagów z liśćmi rzodkiewki i masłem orzechowym

Wyjdę na gołosłowną, miały być białe, a są zielone, ale wciąż - szparagi, które połączyłam w kremowej zupie z liśćmi rzodkiewki i masłem orzechowym. Mam nadzieję, że wybaczycie tę zamianę :) dodam, że zupa z zielonych szparagów wychodzi nieporównywalnie lepsza niż z białych i przygotowuje się ją szybciej, gdyż zielone nie wymagają z reguły obierania.



Upiekłam je tym razem w całości, bo jak pisała Annik pod poprzednim postem o szparagach - dzięki temu zachowują więcej smaku i nie ma chyba pyszniejszej opcji na zielone szparagi niż ta pieczona. Sezon szparagowy trwa tylko do końca czerwca, więc sięgam po nie każdego dnia. Wielu z Was narzeka, że nie widzi u siebie szparagów, w mojej niewielkiej mieścinie też ich nie widać, jednak w zeszłym roku poszperałam w internecie i znalazłam szparagarnię w sąsiedniej wsi, która praktycznie cały swój plon wysyła do stolicy. Jeżdżę więc raz w tygodniu po kilka pęczków, stawiam pionowo w pojemniku wypełnionym wodą i tak przechowuję w zacienionym miejscu przez kilka dni. Wodę zmieniam oczywiście :)



Liście rzodkiewki dodają zupie ciekawego posmaku, ale jeśli nie macie do nich dostępu, możecie wykorzystać szpinak, rukolę, roszponkę lub miks wymienionych.



Masło orzechowe wspaniale dosmacza zupę, spróbujcie tej opcji koniecznie!

Składniki
(na 4-6 porcji)
2 pęczki zielonych szparagów
duża garść zielonych liści (rzodkiewki, szpinaku, roszponki, rukoli itp.)
2 duże marchewki
średnia pietruszka
kawałek selera korzeniowego
można dodać kawałek pora czy cebulę jeśli macie
5 łyżek oliwy/ oleju
sól
4 ziarenka ziela angielskiego
4 liście laurowe
spora szczypta suszonego lubczyku (opcja)
3 większe ząbki czosnku
czubata łyżka masła orzechowego lub dwie

Wykonanie
W garnku zagotowuję ok 2 litry wody, wrzucam obrane pokrojone warzywa: marchewki, pietruszkę, seler, por, dodaję niepełną płaską łyżkę soli, liście laurowe, ziele angielskie i gotuję na niewielkim ogniu przez ok 30 minut. W tym czasie rozprawiam się ze szparagami.
Łapię po kilka sztuk za końce, łamię i odrzucam drewno, pozostałe płuczę, suszę, mieszam z oliwą i sporą szczyptą soli, wykładam do naczynia żaroodpornego (najlepiej jedną warstwą) i piekę w piekarniku nagrzanym do ok 200 st C przez 25 minut lub nieco dłużej, aż staną się szkliste i lekko się przypieką, w trakcie mieszam dwa razy.
Odcedzam warzywa, liście i ziele z bulionu, wrzucam szparagi (część wierzchołków można odkroić i wrzucić do gotowego kremu) i roztarty w palcach lubczyk, gotuję przez kilka minut, wyłączam gaz, dodaję pokrojone liście, masło orzechowe (początkowo czubatą łyżkę, potem można dodać więcej), wciskam przez praskę czosnek i miksuję wszystko na gładki krem. Teraz sprawdzamy czy zupie niczego nie brakuje i ewentualnie dosmaczamy. W talerzach dodaję zachowane wierzchołki. Smacznego!




Oceń przepis:

12 maja 2013

Zupa szczawiowa z tofu i czarną solą

Nie samymi szparagami maj się bogaci, jest już szczypior, sałata, rzodkiewki, rabarbar... są dzikie rośliny i kwiaty, jest i szczaw! Obowiązkowo u mnie jest więc szczawiowa, smak dzieciństwa :)



Ulubioną szczawiówkę gotuję z dodatkiem tofu przyprawionym curry i czarną solą, oraz zmielonym siemieniem lnianym. Dzięki tym dodatkom zupa jest bardziej pożywna i przypomina bardzo tą, gotowaną kiedyś w moim rodzinnym domu.
Rośliny zielone polecane są ze względu na wysoką wartość odżywczą, ale zawierają również szczawiany, które mogą szkodzić (m.in prowadzić do powstawania kamieni nerkowych). Obróbka termiczna oraz łączenie z produktami bogatymi w wapń (czyli np. tofu) zmniejszają ich stężenie oraz ułatwiają wydalanie szczawianów z organizmu (więcej do poczytania np. tu). Dodatkowo, warto pamiętać, że niepozorny szczaw jest całkiem dobrym źródłem żelaza, na równi z zieloną pietruszką i kaszą jaglaną. Ponadto, pochodzi prosto od natury, bez oprysków, bez nawozów, bez środków ochrony roślin. Pamiętajmy, by zrywać liście na łąkach oddalonych od dróg i osiedli, sezon w pełni, korzystajmy :)



Czym jest czarna sól? Kala Namak, black salt, to przyprawa, a konkretniej- jak wskazuje nazwa - sól - choć nie o czarnym, a różowym zabarwieniu, używana często w kuchni indyjskiej o jajecznym posmaku, jakkolwiek to brzmi - faktycznie tak jest. Lubię eksperymenty, kupiłam kiedyś z ciekawości i teraz często używam do przyprawiania tofu, dań typu dhal czy "omletów".



Zapach jest dość specyficzny, ale ja się do niego przyzwyczaiłam i bardzo lubię tofucznicę z dodatkiem tej właśnie soli. Przy okazji zakupów w sklepie z indyjską lub wegetariańską żywnością, np. w polecanym niezmiennie przeze mnie Evergreenie (klik), skuście się na małe opakowanie soli i sprawdźcie, jak Wam się podoba. Tymczasem zupa.

Składniki
(dla 3 - 4 osób na 2 dni)
przynajmniej 300g szczawiu (przyznam, że dodaję więcej: 400 lub 500g, bo lubię kwaśną)
2 większe marchewki
średnia pietruszka
5 średnich ziemniaków
ok 300 g tofu
pełna łyżka curry
sól zwykła + łyżeczka soli czarnej
ok 6 łyżek oleju/ oliwy
3 liście laurowe
4 ziarenka ziela angielskiego
2 czubate łyżki siemienia lnianego (opcja)
opcjonalnie garść natki pietruszki do posypania, będzie też pasował koperek

Wykonanie
W garnku zagotowuję 2 litry wody, wrzucam obrane i pokrojone marchewki, pietruszkę oraz ziemniaki, dodaję liście laurowe, ziele angielskie i niepełną płaską łyżkę soli. Zmniejszam płomień na mały i gotuję przez ok 30 minut.
Wypłukane i wytrząśnięte z nadmiaru wody liście szczawiu siekam dość drobno, część odkładam (do posypania gotowej zupy), resztę wrzucam na rozgrzane 3 łyżki oleju, mieszając duszę aż zmiękną i niestety stracą kolor (stąd garść odłożonych liści w żywym kolorze), dodaję do zupy, chwilkę jeszcze gotuję i wyłączam gaz. Siemię lniane mielę w młynku do kawy, dodaję do zupy, mieszam, posypuję dostępną zieleniną i odłożonymi liśćmi szczawiu.
Rozdrobnione widelcem tofu mieszam z łyżeczką czarnej soli. Na patelni rozgrzewa olej, sypię curry i prażę na niewielkim ogniu mieszając przez minutę. Dodaję tofu, podgrzewam przez kilka minut. Nie martwimy się tym, że tofucznica wychodzi z tych proporcji dość sucha, wszak ostatecznie wyląduje w zupie. Tofu dodajemy wprost do zupy, posypujemy nim zupę już w talerzach lub częściowo tak, częściowo tak. Smacznego :)

A teraz uśmiecham się (nie tylko) do Mimik :) Do następnego przepisu, który mam nadzieję uda mi się opublikować jutro, będziemy potrzebować białych szparagów (2 -3 pęczków) i liści rzodkiewki (lub szpinaku), a także obieraczki do warzyw i sprawnego piekarnika :)








Oceń przepis:

9 maja 2013

Pęczak z pieczonymi szparagami, suszonymi pomidorami i słonecznikiem

Dość blogowego lenistwa, jest maj, są szparagi, jest strawa!
Chyba nie wykażę się oryginalnością, jeśli przyznam, że najbardziej lubię szparagi zielone. Z reguły nie trzeba ich obierać, są smaczniejsze i dają więcej możliwości w kulinariach: surowe, pieczone, grillowane, gotowane, parowane, smażone, w całości, w kawałkach, w struganych obieraczką tasiemkach, miksowane... Zaczynam więc z zielonymi, ale i o białych też coś będzie :)
Na początek proste danie na lekki obiad lub kolację.


Składniki
(na 3 - 4 porcje)
3/4 szklanki pęczaku
1 i 1/2 pęczka zielonych szparagów
10 większych suszonych pomidorów
4 łyżki oliwy/ oleju
sól
3 czubate łyżki prażonego słonecznika lub więcej

Wykonanie
Pomidory zalewam gorącą wodą (pół szklanki lub nieco więcej) i odstawiam do zmięknięcia - kilkanaście minut lub nieco dłużej. Używam pomidorów suchych, jeśli użyjecie tych z zalewy - pomijacie moczenie.
W tym czasie szykuję kaszę. Porządnie przepłukaną wrzucam do garnka z gotującą się wodą (ok 3 szklanki), zagotowuję, dodaję niepełną płaską łyżeczkę soli i odrobinę oleju (nie mieszam!), kładę uchyloną pokrywkę i gotuję przez ok 30 minut- do zmięknięcia i wygotowania się wody. Wyłączam gaz, kładę pokrywkę i zostawiam na przynajmniej 10 minut.
Przepłukane szparagi kroję na kilkucentymetrowe kawałki, jeśli grubsze - kroję je również wzdłuż na pół, mieszam z olejem, pokrojonymi pomidorami i sporą szczyptą soli. Piekę w piekarniku nagrzanym do ok 200 st C przez 20 minut lub nieco dłużej (jeśli lubicie bardziej przypieczone), w trakcie mieszam raz lub dwa.
Po wyjęciu z piekarnika mieszam warzywa z kaszą, można dodatkowo przyprawić, posypuję uprażonym słonecznikiem. Smacznego!



Oceń przepis:

2 maja 2013

Chleb żytni na zakwasie

Pieczecie chleby? Ja piekę, choć przyznam, że pierwszy swój zakwas (klik) zabiłam :(
Jednak świadomość dodatków do chlebów dostępnych w sklepach zdopingowała mnie do wyhodowania zakwasu na nowo. Maślanka, serwatka, tłuszcze zwierzęce, polepszacze, spulchniacze, inne "E", mąka najsłabszej jakości i inne dodatki nieujawnione na etykietach... Dziękuję, wolę upiec swój nieskomplikowany chleb i z lekkim sercem i ogromną przyjemnością! odkrajać kromki, smarować pastą i pakować dziecku do szkoły.


Piekę niewymyślne chleby z prostych składników, wymieszanych łyżką - bez wyrabiania, z mąki kupowanej w piekarni, z dodatkiem ziaren. Ostatnio bardzo nam posmakował chleb żytni razowy, pieczony na mące 2000. Jeśli macie opory przed bardzo razowymi chlebami, zamieńcie część mąki na lżejszą - o niższym numerze, ale polecam wypróbowanie najpierw tej receptury. Czego potrzebujemy oprócz zakwasu i mąki? Ja dodaję również słód (idealny do pieczywa jest moim zdaniem jęczmienny) i melasę. Oba te składniki nie tylko wpływają na kolor i strukturę chleba, ale również na smak. Chleb wychodzi trochę kwaśny - dzięki zakwasowi, ale zrównoważony - dzięki słodkim dodatkom. Zawsze dodaję również ziarna, przeważnie słonecznik i siemię lniane z przewagą tego pierwszego, ale mogą to być też pestki dyni, płatki owsiane, sezam, ziarna konopi, chia itp. Ważnym składnikiem jest też cierpliwość. Ciasto chlebowe wyrasta przez kilka godzin, w zależności od warunków i zakwasu może to trwać nawet 6 czy 8 godzin, pamiętajcie - pochopność nie popłaca.
Ostatnio, to jeden z naszych ulubionych chlebów, ma przypieczoną chrupiącą skórkę i miękkie, wilgotne, pyszne wnętrze, spróbujcie go koniecznie!

Składniki
(na kilogramowy bochenek)
500g mąki żytniej razowej (2000)
600g letniej wody
2 łyżki słodu jęczmiennego
2 łyżki melasy
płaska łyżka soli
szklanka dowolnych ziaren (polecam słonecznik i siemię lniane z przewagą słonecznika)

Wykonanie
Dzień/ wieczór przed pieczeniem wyciągam zakwas z lodówki, po 2 - 3 godzinach dodaję do niego 200g mąki i 300g wody, mieszam.
Jeśli działacie w słoiku, warto wstawić go do jakiejś miski, bo gdy zakwas jest żywotny, może płatać figle :)


Następnego dnia odkładam 3 - 4 łyżki mikstury do słoika, przykrywam uchyloną folią spożywczą i wstawiam do lodówki.
Resztę zakwasu przekładam do miski, dodaję 300g mąki, 300g wody wymieszanej z łyżką soli, dodaję słód, melasę, ziarna i mieszam porządnie drewnianą łyżką.


Przekładam ciasto do wyłożonej papierem do pieczenia keksówki i przykrywam folią - albo sztywną jak rękaw do pieczenia, albo zwykłą napiętą (dzięki temu wierzch nie wyschnie, ciasto odpowiednio urośnie i nie popęka). Teraz cierpliwość!  Czekamy aż ciasto podwoi objętość i nie ma taryfy ulgowej. Trwa to kilka godzin - czasami 4, czasami 8.





Teraz wstawiam formę do piekarnika nagrzanego do ok 230 st C (przed włożeniem, można ciasto obsypać dowolnymi ziarnami), piekę przez 15 minut, następnie zmniejszam temperaturę do 200 st C i piekę przez ok 40 minut. Wystawiam formę z piekarnika, po przestygnięciu wkładam chleb do chlebaka, jemy na następny dzień.




Oceń przepis:

29 kwietnia 2013

Witariańskie trufle

Zaraz po bananach panierowanych w cynamonie, to chyba najprostszy deser świata! Wystarczy zmiksować dowolne orzechy z daktylami i karobem i uformować kulki.
Pierwotnie planowałam zrobić batoniki z masą limonkową, podobne do tarty raw, jaką jadłam w Vege Mieście, ale w trakcie okazało się, że limonki wyparowały, więc ze składników, które miały być podstawą batoników, po dodaniu karobu utoczyłam kulki :) Może pomysł przyda się komuś na majówkę lub imprezę? Albo po prostu jako mała, słodka przekąska na co dzień? Polecam!



Składniki
na około 20 sztuk
2 szklanki dowolnych orzechów, ziaren, migdałów, wiórków kokosowych itp (u mnie pistacje, orzechy laskowe i migdały w równych proporcjach)
czubata szklanka miękkich niesiarkowanych daktyli
2 łyżki karobu lub kakao lub więcej plus dodatkowa ilość do obtoczenia
spora szczypta soli
opcjonalnie kilka łyżek dowolnego mleka (u mnie laskowe DIY) lub soku owocowego (z pomarańczy, jabłka itp) lub wody

Wykonanie
Do blendera wrzucam orzechy i migdały, dodaję przepłukane daktyle i miksuję przez kilka minut do uzyskania drobnych kawałków. Jeśli macie problem z miksowaniem - dodajcie odrobinę mleka, soku lub wody. Dodaję sól i karob, miksuję dalej lub mieszam tylną stroną drewnianej łyżki. Formuję niewielkie kulki. Jeśli z masą ciężko się współpracuje - włóżcie ją na kilkanaście minut do lodówki. Gotowe kulki wkładam do lodówki na około godzinę, następnie obtaczam w karobie.
Masę można dodatkowo doprawić chili, sproszkowanym cynamonem, lubianymi przyprawami. W wersji dla dorosłych, można dodać odrobinę ekstraktu z wanilii lub lubianego likieru, u mnie wersja witariańska i najprostsza, smacznego :)


Tymczasem, zgodnie z Waszymi podpowiedziami wprowadzam drobne zmiany na blogu.
Po pierwsze, można już głosować na potrawy! Trochę się obawiałam, czym może się skończyć grzebanie w kodach szablonu, ale udało się. Pod każdym z postów jest gwiazdkowa ocena, zapraszam do oddawania głosów. Oczywiście nie oceniamy postów gawędziarskich, a ocenę wystawiamy daniom PO wypróbowaniu :) Dziękuję!

Dodatkowo pojawiła się opcja "drukuj", a właściwie "print", pod wpisami, po lewej stronie pod propozycjami "you might also like", zamienię pewnie obrazek na bardziej widoczny z polskim podpisem, ale chciałam, żebyście już wiedzieli, że jest taka opcja i mogli z niej skorzystać.

Rozdzielanie kategorii od tagów jest w bardzo roboczej wersji, więc na razie nie przerażamy się tym jak to wygląda teraz ;) Nie przemyślałam jeszcze właściwie jak to powinno wyglądać, tagi zostaną po prawej stronie, na górze będą kategorie, tyle wiem na chwilę obecną.

Na razie tyle :)




Oceń przepis:

23 kwietnia 2013

Naleśniki bez jajek, masa krówkowa i kilka słów o potyczkach

Tydzień Weganizmu (klik) dobiegł końca, jako wydarzenie pełne licznych imprez, akcji ulicznych, wykładów i pokazów. U mnie nadal trwa. Bardzo się cieszę, że weganizm zatacza coraz większe kręgi, powstaje coraz więcej wegańskich knajp, sklepów, blogów, dzięki którym ludzie zaczynają wierzyć, że można żyć wegańsko.



19.04 w Vege Mieście w Warszawie odbyły się "Potyczki Kulinarne" blogerów, w których również uczestniczyłam jako gotująca :) Niełatwe warunki w nieklimatyzowanej sali bez okien, tłum patrzący na ręce, stres i ogromny gar ciasta naleśnikowego, którego nie udało mi się wymieszać idealnie i które cały czas wydawało się za gęste...





Wbrew przeciwnościom, udało mi się usmażyć ok 40 naleśników, dzięki pomocy córci, męża- mistrza w podrzucaniu naleśników :), wsparciu mentalnym Uli, atmosferze zapewnionej przez organizatorów i ciepłym gestom przybyłych.

Dostałam 2 torby wykonane przez czytelniczkę mojego bloga, specjalnie dla mnie, z logo sojaturobie.pl, piękny gest, jestem wzruszona do tej pory :) Koniecznie zajrzyjcie na stronę (klik) i profil Izy (klik), która również dołożyła swoją cegiełkę do nagród w konkursie Empatii.


Oprócz mnie, gotowali również: Magda z I can't believe it's vegan, Ela z Weganizm Udomowiony, Kornel z Vegański Svemir i autorka bloga Smakoszki Jaroszki. Bardzo się cieszę, że poznałam Magdę, legendę polskiej wegańskiej blogosfery, której uśmiech nie schodzi z twarzy :) i która tworzyła ze swoim facetem fajny, zgrany team, Elę pełną ciepłej energii, żałuję, że nie udało mi się porozmawiać z pozostałymi blogerami, ponieważ zostaliśmy podzieleni na piętra... Fajnie było też spotkać znowu szefostwo Empatii, Karolinę z bloga Temperature i sympatyczną Martę ze sklepu z wegańskimi kosmetykami Sweet Piggy.

Magda przygotowała kofty z tofu, Ela chili sin carne, Svemir ciasto raw, a Smakoszki Jaroszki kaszę i warzywa w indyjskich klimatach oraz sałatkę z rukoli, u mnie były wegańskie naleśniki z kremem daktylowo- migdałowym. Naleśniki wygrały, bardzo dziękuję za głosy. Nie pojechałam na potyczki dla rywalizacji, chciałam dołożyć własną cegiełkę do wydarzenia, poznać fajnych ludzi, zmierzyć się z własnym stresem, aczkolwiek wygrana bardzo ucieszyła córeczkę, która zmorzona wydawaniem kremu, przespała ogłoszenie wyników...

Wróciłam nakarmiona pozytywną energią, z siatką wegańskich kosmetyków i spożywki, dziękuję :)

Naleśniki bez jajek nie są trudną rzeczą, wychodzą smaczne, elastyczne i nie rozrywają się przy przekładaniu. Robię je najczęściej z dodatkiem mąki ryżowej, można też użyć owsianej lub po prostu - jak radzą dziewczyny z forum Wegedzieciak - zmielić płatki w młynku do kawy. Robiłam różne wersje naleśników i te z mąką ryżową odpowiadają mi najbardziej i takie robię najczęściej. W wersji klasycznej mąka pszenna (mieszam pół na pół razową i typ 650) oraz mleko roślinne i woda. Możecie zrobić na samym mleku, jednak osobiście wolę domieszać wodę. Ciasta nigdy nie słodzę, wolę je wytrawne, nadaje się zarówno do słodkich mas jak i wytrawnych. Niezbędna jest też patelnia teflonowa, na ceramicznej niestety przywierają.

Składniki
(na ok 15 sztuk)
3 szklanki mąki pszennej (u mnie pół na pół razowa i typ 650)
1/2 szklanki mąki z brązowego ryżu
ok 5 szklanek mleka sojowego (z ryżowym też wyjdą) i wody (u mnie przewaga mleka- 3 szklanki i ok 2 szklanek wody, ale możecie zrobić na samym mleku)
płaska łyżka soli
olej

Wykonanie
W misce mieszam mąki i sól, dolewam mleko i energicznie mieszam do uzyskania jednolitego ciasta bez grudek (mikser zrobi to oczywiście lepiej), dolewam wodę (możecie na początek dolać szklankę, a potem uzupełnić płyn) oraz 2-3 łyżki oleju, mieszam. Ciasto może się wydawać za rzadkie, ale po odstaniu nabierze odpowiedniej konsystencji. Odstawiam na ok 30 minut do lodówki. W zależności od tego jakich mąk użyliście- dolewacie odpowiednią ilość wody, tak by ciasto swobodnie spływało z chochli i dało się szybko swobodnie rozprowadzić po patelni. Ilość dodanego płynu uzależniona jest też od tego czy wolicie cieńsze czy grubsze placki, ja wolę te pierwsze.
Na palniku rozgrzewam patelnię, wylewam odrobinę oleju, który rozprowadzam ręcznikiem papierowym, pędzelkiem lub kromkę chleba. Wylewam porcję ciasta, manewrując patelnią tak by pokryło całą powierzchnię, trzymam na średnim ogniu do czasu aż ciasto się zetnie, przekładam na drugą stronę i trzymam chwilę do podpieczenia. Patelnię smaruję olejem co 2 - 3 sztuki, warto też pamiętać, by co jakiś czas zamieszać masę w misce. Gotowe placki wykładam na duży talerz, następnie smaruję przygotowanym wcześniej farszem.
Na potyczkach przygotowałam krem daktylowo - migdałowy, podobny do tego (klik), zmieniłam tylko proporcje: na szklankę daktyli użyłam 2 szklanek migdałów, oprócz karobu i soli dodałam też cynamon. Tym razem pokażę coś innego: wegańską masę "krówkową".
Niewegańskie krówki robiłam wielokrotnie ze śmietany, spróbowałam eksperymentu z mlekiem kokosowym, które wydało mi się idealne do przygotowania masy, nie pomyliłam się! Bardzo pasuje do naleśników, placków czy jako krem do ciast, polecam.

Składniki
3 szklanki mleka kokosowego
6 łyżek słodu ryżowego (lub więcej) lub innego (orkiszowy, syrop z agawy itp)
laska wanilii
spora szczypta soli
opcjonalnie dowolne dodatki: mak, sezam, chlili, karob, cynamon itp, ja dodałam karob, cynamon i szczyptę zmielonej chili

Wykonanie
Do dość wysokiego garnka (musi być kilka razy wyższy od objętości mleka, gdyż będzie się dość mocno pieniło) wlewam mleko, mieszam ze słodem, wrzucam rozciętą wzdłuż laskę wanilii z uprzednio wyskrobanymi ziarnami (również wrzuconymi do garnka), zagotowuję, zmniejszam płomień na jak najmniejszy i gotuję przez ok 40 - 50 minut, do czasu aż masa zgęstnieje na krem. Mieszam co jakiś czas. Masa początkowo będzie się dość mocno pieniła i podnosiła, potem się uspokoi, zacznie zmieniać kolor, zmniejszać objętość i gęstnieć na krem. Załamuję jej słodki smak sporą szczyptą soli, dodatkowo można ją dosłodzić - jeśli lubicie bardziej słodkie kremy i zdecydować czy warto domieszać dodatki. Ja dodałam karob, cynamon i szczyptę chili. Część masy można rozrobić z mlekiem i zrobić polewę naleśnikową, dodatkowo poprószyć podprażonymi orzechami lub migdałami, w sezonie bardzo będą pasowały truskawki czy maliny. Smacznego :)

Muszę jeszcze napisać, że jadłam w Vege Mieście genialną tartę raw limonkowo - cytrynową, a następnego dnia odwiedziłam sławetne Krowarzywa i wypróbowałam niemal wszystkich burgerów (oprócz warzywex'a) i wszelkich możliwych sosów, wszystko pyszne, obsługa trochę spowolniona, ale trzymam kciuki! Jednak największą niespodzianką było dla mnie spotkanie Svemira, który tam pracuje :) Mogliśmy na spokojnie zamienić kilka słów, a Kornel obiecał, że wstawi na blog ciasto raw, które na potyczkach zachwalało wiele osób.

Oceń przepis:

18 kwietnia 2013

Podsumowanie konkursu


Trochę to trwało, ale „już” jest: podsumowanie konkursu :)

Serdecznie Wam dziękuję za odzew odnośnie ewentualnych zmian na blogu i masę ciekawych pomysłów, bardzo się cieszę, że mam tak dojrzałych i zaangażowanych czytelników! :) Wierzę, że zanęta książkowa przyczyniła się tylko połowicznie do Waszych sugestii.

Czas na krótkie ustosunkowanie się do propozycji.



Wyszukiwarka jest na pasku w lewym górnym rogu, za ikonką B i działa bez zarzutów.

Każdy z nas ma inny monitor, inne ustawienia i ciężko dla każdego przypasować wielkość czcionki, można ją powiększyć/ pomniejszyć trzymając przycisk „ctrl”, a przyciskiem „+”/„-” sterować wielkością.

Rozdzielenie kategorii, tak! Oddzielę „obiad” od produktów, typu „dynia” czy „sałata”, ale tagi są moim zdaniem istotne dla łatwego odnalezienia potraw po produktach, chociaż jak będę rozdzielała kategorie, to może w trakcie zmienię zdanie.

Bardzo spodobały mi się pomysły z opcją oceniania przepisów czy dodawania własnych zdjęć. To co widać na bocznej szpalcie po prawej stronie jako „najbardziej popularne” nie jest miernikiem smakowitości dań, a liczby wyświetleń postów. Wystarczy więc dać chwytliwą nazwę i liczba wejść się zwiększy, ale nie o to chodzi :) Szukałam już widgetów, dzięki którym będziecie mogli określać smakowitość potrawy i w związku z tym decydować o jej popularności, sama jestem ciekawa co znalazłoby się w powiedzmy „TOP 10” z Sojaturobię zdaniem czytelników.

Dodawanie własnych zdjęć jako forma interakcji, super pomysł! Tylko, o ile u Doroty prowadzącej blog „Moje Wypieki” z tak ogromną ilością czytelników i forum, które żyje nawet bez jej ingerencji- ma to sens, tak u mnie- chyba nie do końca, chociaż i o tym pomyślę. Zawsze cieszyłam się, gdy na bloxie ktoś zadał pytanie i otrzymał odpowiedź nim dotarłam do komputera :)

W temacie integracji i bliższego poznania się, myślałam o warsztatach, podobnych do tych, jakie prowadzą moje blogowe koleżanki... nie takich z wykładem i wymądrzaniem się, do tego nie mam kwalifikacji, predyspozycji ani ciśnienia, ale z luźnym, wspólnym gotowaniem i pogadanką. Co Wy na to? Może ktoś podpowie na jakie warsztaty organizowane przeze mnie chętnie by się wybrał? Albo może ja wymyślę kilka tematów i zorganizuję ankietę na blogu?

Pomysł dziennego jadłospisu spodobał mi się najbardziej, głównie dlatego, że sama myślałam o tym wcześniej. Zastanawiałam się tylko jak to zorganizować, może podpowiecie? Inne blogerki są zajęte swoimi blogami, swoimi sprawami i własnym „wannabe”, kooperatywa raczej niekoniecznie, ale! Mogłabym wrzucać raz na jakiś czas mój dzienny jadłospis z fotkami i przepisami, a Wy w komentarzach podawalibyście swój, co Wy na to? Nie lubię mieć bata nad sobą i nie chcę z blogowania czynić obowiązku, ale myślę, że raz na miesiąc mogłabym takie dzienne własne menu wrzucić, a Wasze pomysły zainspirują mnie i innych na dalsze dni.

Pomysł na propozycje piknikowe i przetwory również wezmę pod uwagę (muszę koniecznie kupić kosz piknikowy!), jak również całą listę pomysłów przedstawionych przez Annik :)

Wartości odżywcze dań, kalorii itp. Pomysł fajny i przydatny, ale nie jestem osobą kompetentną do takich obliczeń. Owszem, są widgety, które można podpinać, zabierają „trochę” czasu, a w rezultacie dają nie do końca prawdziwe dane, bo np. baza nie zawiera całej listy składników użytych do potrawy lub nie uwzględnia wszystkich sposobów obróbki, np. moczenia czy kiszenia orzechów. Jeśli uda mi się znaleźć coś sensownego, wezmę to pod uwagę.

Rozglądam się za opcją „drukuj” i uzupełniam listę blogów, które odwiedzam :) Te dwie sprawy już niebawem.
Drzewko awokado żyje i ma się dobrze, teraz ma ponad 2 metry! Stoi u teściów, jesienią i zimą gubi dużo liści, wiosną i latem rodzi nowe. Może za 10 lat będę z tego owoce? ;) Mam jeszcze jedno młodsze drzewko w doniczce- kasztanowe, powstało dokładnie tak samo jak to z awokado, zamierzam wywieźć je do rodziców na działkę, może doczekam się własnych jadalnych kasztanów? :)

Kiedy zaczynałam blogowanie, liczbę wegańskich polskojęzycznych blogów można było policzyć na palcach jednej ręki, dzisiaj jest ich około 100. Każdy jest inny, ma swój styl, są blogi bardziej wytrawne lub bardziej słodkie, jedne pokazują sezonowe odżywianie, inne serwują rzodkiewki w środku zimy, są blogi naciskające na DIY, inne piszą o parówkach i wędlinach sojowych, jedne są typowo przepisowe, inne bardziej osobiste, każdy z Was znajdzie wśród nich coś dla siebie. Ja nie chcę prowadzić pamiętnika, bo sama - gdy szukam konkretu, to chcę dostać konkret, bez przedzierania się przez morze pobocznych informacji o spacerach po lesie i malowaniu ścian. Poza tym fotki czy historie rodzinne przeważnie angażują do opowieści osoby trzecie, nie chcę tego robić, więc wybaczcie. Nie wykluczam oczywiście przemyśleń, związanych z tematyką bloga :)

Poza tym, jestem wciąż tą samą osobą, która działała na bloxie, zachwycam się kuchnią roślinną i dzielę się połączeniami smaków z Wami, cieszę się i jednym i drugim. Wasze komentarze są moją zapłatą. Nie chcę narzucać sobie obowiązku blogowania, to ma być przyjemność i odskocznia. Nie chcę bawić się w konkurencję z innymi blogerkami, zostawiać uprzejmości na ich blogach, by przyszły do mnie i odwzajemniły się grzecznościowym komentarzem (typu „super pomysł!”), nie o to chodzi. Cieszę się, gdy w komentarzach zostawiacie konkretne uwagi, modyfikacje, informacje, które przydają się i Wam i mi, serdecznie za to dziękuję :)

Miałam duży problem z wyborem tylko 3 osób do nagród książkowych, wiedziałam, że tak będzie... ale nie mogę przedłużać w nieskończoność. Wytypowane osoby to:

Annik za całą masę pomysłów kulinarnych /dzięki którym biodra poszerzyły się o kilka centymetrów, a przepisy są wciąż niedopracowane;)/

Swinging Sixties głównie za pomysł piknikowy i przetworowy oraz zanętę otworzenia się na inne kuchnie

Agnieszka Puchała za 3 krótkie, ale konkretne propozycje do zrobienia

Proszę o kontakt mailowy na adres: sojaturobie@gmail.com
 

Nie ukrywam, że darzę ogromną sympatią wiele czytelniczek, ale starałam się wybrać opinie subiektywnie. Doceniam wszystkie inne uwagi i tak – to jest mój blog i to ja decyduję o jego zawartości i poziomie, ale to już nie jest ten okres, kiedy wstawiam przepis tylko dla siebie. Wy również jesteście częścią bloga, dlatego chciałam poznać Wasze opinie.




Oceń przepis: